Biz bu şehirde uyuyakaldık!
Sanki başka bir şehirde gözümüzü açtık
Aniden Sevgi, Barış, Dostluk, Aşk, Güven, Sadakat, Liyakat, Samimiyet gibi sihirli kelimeler büyüleyiciliğini kaybetti
Karadeniz Ereğli sanki artık bir Avrupa Kenti değil
Bağlı olduğumuz Ve Zonguldak ise ayakta duramıyor
Bayrağı altında olduğum ülkem yaşam sınavı veriyor
Maske, mesafe, temizlik kelimeleri aklımıza yerleşmiş.
Kucaklaşmak, öpüşmek birden ölüm silahı haline geldi
Komşuya, cenazeye, taziyeye, düğüne, nikaha gitmekten korkar hale geldik
Arkadaşları eşi dostu görmemek sanki koruyucu hale geldi
Birbirimizden virüs geçecek, öleceğiz diye korkuyoruz
Güç, güzellik ve para değersiz oldu
Oksijen almak istedik, maskeye takıldık
Doğada yaşam mükemmel gidiyor, hayvanlar ise çok mutlu ama biz insan olarak sanki kafesteyiz gibi hissediyoruz
Sanırım yaşamı sunan güç, bize mesaj veriyor,
Ne mi?
Ey insan, çok can yaktınız!
Suçsuz, günahsız insanı, hayvanı öldürdünüz!
Hakka, huhuka, adalete riayet etmediniz!
Yetimin, öksüzün, garibin hakkını yediniz!
Zulüm yaptınız!
Mal, mülk, mevkii, makam peşine düştünüz.
Yoksulu, fakiri, muhtacı görmediniz!
Ağaçları katlettiniz!
Denizi, havayı, çevreyi kirlettiniz.
O yüzden de gereksizsiniz.
Hava, su, toprak sizsiz gayet iyi...
Normale döndüğünüzde bunları unutmayın,

Çünkü siz bu dünyanın misafirsiniz, sahibi değil!